++มุมมืดของหมาเอ++

วันนี้(เมื่อวานนี้)ใครๆก็รีวิว Br.EXE.....

ไอหมาขอยกยอดไปพรุ่งนี้  วันนี้ขอเป็นโรงของน้องธูปก่อนละกันเน้อ~(ดองนานแล้ว ธูปเค็ม = =)

[for cubicschool]

เนื่องด้วยหมาคิดว่าถึงเวลาควรส่งการบ้านชิ้นนี้ได้เสียทีแล้ว.....
แต่เนื่องจากหมาไม่มีเวลาเขียนฟิคยืดยาวอย่างที่ตั้งใจไว้....
ขอนำเสนอด้วยรูปแอบถ่ายจากโต๊ะลูกชายละกัน = =a

การบ้านชิ้นที่ 2 : เพื่อนๆในสายตาฉัน (First impression)

Item : กระดาษ 2 แผ่น
สถานที่ : โต๊ะทำงานของธูป
เวลาที่ถ่าย : หลังเปิดเทอม ร.ร ลูกบาศก์ได้ 4 วัน
photograper : ธูป

ธูป : แอบถ่ายตรงไหนครับแม่  สุดท้ายก็ใช้ผมเนี่ย = =

(กดที่รูปเพื่อขยายขนาดอ่านนะฮะ)

สำหรับ part หลังนี้.....ถือว่าเป็นของแถมละกันฮะ
ใครว่างๆก็ตามอ่านนะฮะ....(เผอิญติดงานอยู่เรื่อยๆ  ไม่ค่อยมีเวลาเขียน)
จะเขียนวันอัพเดทไว้ในหน้า page ฮะ ^^;

:: first day at school ::

ธูป(เคย)คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่ดี....

"เธอได้ยินฉันใช่ไหม"

.....ครับ  ผมได้ยินคุณพูดมาเป็นครั้งที่ 27 แล้ว  เพราะฉะนั้นช่วยไปลอยไกลๆเงียบๆ  ให้ผมดื่มด่ำกับบรรยากาศดีๆของโรงเรียนใหม่อย่างมีความสุขปราศจากการรบกวนหน่อยได้ไหมครับ.....

"ฉันรู้ว่าเธอต้องได้ยิน....ช่วยฉันทีซิ"

....เฮ้อ.....
ธูปถอนหายใจหนึ่งครั้งอย่างอดไม่ได้   หากเท้าทั้งสองข้างยังคงสาวต่อไปไม่หยุด  ไม่แม้แต่จะคิดหันไปมองทางต้นเสียงที่ยังคงพยายามไซโคแผ่วๆตามไล่หลังมาเป็นระยะ  เสียงหลอกหลอนนี้ดังมาตั้งแต่เขาก้าวขาผ่านรั้วประตูโรงเรียน  จนบัดนี้ก็ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ

....ตากลับมาคราวหน้า  นอกจากแว่นตา สงสัยเขาคงต้องขอ ear plug....

"พี่ธูป  พี่สาวตามเราไม่เลิกเลยนะ"  เสียงกระซิบเบาๆดังมาจากเทียน...แม่น้องสาวที่นั่งอยู่บนเป้สะพายไหล่ซ้าย  เจ้าตัวขยับยุกยิกอยู่เป็นหลายครั้งจนคนเป็นพี่ชักจะปวดไหล่ 

หลังทำหูหนวกอยู่ราวสิบกว่านาที  ตึกที่ประดับป้ายอาคารเรียนสีขาวหม่นๆก็ห่างอยู่เพียงคืบ   ธูปได้ยินเสียงพี่ผีสาวเปลี่ยนเป็นสบถบ่นงึมงำเบาๆขณะที่เขาลอยหน้าลอยตาเข้าสู่ตัวตึก

ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ต้นคอจางหายไปแล้ว....

ธูปหันไปค้อมศีรษะเล็กน้อยให้กับอากาศที่หน้าประตูตึก  ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มเมื่อเสียงตอบว่า...ไม่เป็นไรเจ้าหนุ่ม.... ลอยมาจากริมเสาเบื้องนอก

"เจ้าที่ที่นี่หน้าตาเหมือนแป๊ะยิ้มเลยแหะพี่ธูป"

"เสียมารยาทน่าเทียน"

= = = = = = = = = =

....ครืด....

ประตูบานเลื่อนถูกไถเปิดออก   เผยให้เห็นห้องเรียนทึบๆปราศจากแสงไฟพร้อมพัดลมเก่าๆที่หมุนด้วยแรงเฉื่อย  รวยรินราวกับจะขาดใจตายอยู่บนเพดาน

และนั่น....

.....หือม.....อยู่ๆทำไมอาคมตามันเสื่อมได้ซะงั้นนะ.....

ภาพของผู้หญิงผมยาวปรกหน้าปรกตาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเด่นชัดที่โต๊ะตัวหลังสุดของห้อง  ธูปค่อยๆขยับแว่นออกช้าๆ  พลางในใจก็นึกสงสัย   ....คาถาของตามันมีจุดอ่อนไปโดนสลายเอาตรงไหน.... 

หญิงสาวคนนั้นหันมาแสยะยิ้ม....

....เพราะงี้เขาถึงเกลียดหนังผีเกาหลี มันทำให้ผีวัยรุ่นไทยตามเทรนด์ในหนังไปหมด ....ไร้จินตนาการสิ้นดี

"พี่ธูป"   เทียนเรียกพลางสะกิดพี่ชายที่กำลังบรรจงถอดแว่นหนากรอบดำมาเช็ดไปพลางท่องคาถาเสริมไปพลาง  ธูปเหลือบดวงตาคมไปมองน้องสาว  เด็กหญิงผมแกละที่คุ้นหน้าคุ้นตายิ้มร่าให้ก่อนจะส่ายหัวช้าๆ

มิน่าละ....ทะแม่งๆอยู่ว่าจะไม่ใช่

ธูปยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่  มือยังคงบรรจงเช็ดแว่น  รอดูว่าหญิงสาวผมยาวตรงหน้าจะทำอย่างไรต่อไป เวลาผ่านไปพักใหญ่เขาก็ไม่เห็นเธอจะทำอะไรนอกจากนั่งเป็นรูปปั้นผีอยู่อย่างนั้น เหมือนต่างคนต่างรอให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวก่อน

.....เอางั้นก็ได้..... ธูปตัดสินใจ เขาเสียเวลาให้กับการเช็ดแว่นมามากเกินจำเป็นแล้ว

"คนหรอกเหรอ"

สิ้นคำพูด  ร่างที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นสะดุ้งนิดๆ ดวงตาเรียวเล็กภายใต้ม่านผมสีดำหรี่ลงอย่างมาดร้าย ความไม่พอใจฉายชัดออกมาทางสีหน้า

....โกรธกันซะอย่างนั้น.....

"พี่คนนั้นเหมือนผีเสียยิ่งกว่าพี่ผีสาวเมื่อกี้อีกนะคะพี่ธูป"

"เสียมารยาทน่าเทียน"

เอ่ยปากปรามน้องสาวเปนครั้งที่สอง แต่แทนที่ยัยเทียนจะรู้สึกตัวกับคำเตือนของพี่ชายอย่างเขา  กลับเป็นเด็กสาวในห้องที่สะดุ้งขึ้นมาอีกรอบ  คราวนี้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ ไม่ใช่อาการไม่พอใจอย่างครั้งก่อน

.....พลาดไป.....

อย่างไรก็เถอะ  ผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะเห็นเทียน....คงไม่เป็นไร

ธูปเอื้อมมือจะเปิดไฟ...

"ไม่ต้องเปิดนะ"

เจ้าหล่อนที่มีอยู่คนเดียวในห้อง(ไม่นับตัวเขา)ร้องห้ามเสียงดัง 

ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าหล่อนตั้งใจจะทำอะไร

....ผู้หญิงอะไร  ประหลาดคนดี......

= = = = And that's first meeting : ฟ้า(เทียน) = = = =

"พี่สาวคนนั้นน่ากลัวจัง"

ไม่ต้องมองเห็นก็รู้ว่าเทียนกำลังพูดถึงสาวคนไหน  เพราะมีผู้หญิงแค่คนเดียวในห้องนี้ (หรือพูดให้ถูกคือในชีวิตนี้) ที่ธูปเคยเห็นว่าปารองเท้าใส่หน้าคนที่ยังไม่ทันได้รู้จัก 

พ่อเคยสอนไว้ก็จริงว่าไม่ให้ตัดสินคนจากการกระทำแค่หนึ่งครั้ง....

แต่บางที...ครั้งนึงนั้นมันก็ช่วยบอกอะไรมากมายได้ไม่ใช่รึไง....

"นายเป็นอะไรมากรึเปล่า"  หันไปถามเป้าเกือกเมื่อครู่ก็เห็นสีแดงตัดดำ  เลือดสดๆไหลออกจากรูจมูกชวนให้รู้สึกเห็นใจอย่างช่วยไม่ได้ 

"นิดหน่อย"  อีกฝ่ายสะบัดหน้าเล็กน้อย  ท่าทางคงจะพยายามไล่อาการมึนงงออกจากหัว  ก่อนจะหันมามองเขาแว่บหนึ่ง   แล้วเดินตรงไปหน้าห้อง  ท่าทางคงจะเอารองเท้าไปคืนเจ้าหล่อนคนที่ประเคนมาให้

แปลกดี...หมอนี่แสดงคำขอบคุณด้วยสายตา

"พี่ชายน่าสงสารจังเนอะพี่ธูป  พี่สาวท่าทางนิสัยไม่ค่อยดี"

ความเห็นจากน้องสาวที่ธูปหันหน้าไปจ้องอากาศเป็นเชิงปรามเล็กน้อย  ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยมากๆเป็นเชิงเห็นด้วย 

คนแบบนั้นเขาไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้สักเท่าไหร่   

= = = = And that's first meeting : พราว&ลัค = = = =

TBC : someday ~~

edit @ 1 Jun 2008 23:58:28 by A.A the wolf