++มุมมืดของหมาเอ++

ประกาศก่อนเริ่มเอนทรี 

ประกาศ 1 : ดอนหอยหลอดตอน 7 อัพแล้วเจ้าข้าเอ๊ยยยยยยยยยยยยยhttp://foundation.exteen.com/20080219/fic-7
โฆษณาใหญ่  เพราะเรื่องนี้ปลัดเด่นของหมาเป็นพระเอก  คนรักกันมันต้องดัน  เย้!!!

ประกาษ 2 : ดอสอัพฟิค ColoXlal แล้วเจ้าข้าเอ๊ยยยยยยยยยยยยย
http://sadoz.exteen.com/20080219/fic-reborn-hbd-to-ral-mirch

สำหรับจุดประสงค์การอัพวันนี้.....ไม่มี D18 (ตอนแรกจะมี  แต่ถูกยกยอดไว้เอนทรีหน้า)

ด้วยความร่วมมือจาก...ปากกาน้ำเงิน + กล้อง + และ photoshop

HAPPY BIRTHDAY LAL MIRCH : 20/02/XX

แต่รูปข้างบนไม่ใช่ของขวัญ.....อย่างที่เห็นจากชื่อเอนทรี.....

ในที่สุด  บลอกนี้ก็มีฟิค!!!!

ว่าแล้วก็ลอกจั่วหัวฟิกของเบนซ์และดอส  (ไอหมาไม่ได้เขียนฟิคนาน...ลืมวิธีจั่วหัวไปแล้ว = =a)

TiTle : The world that I've already said "YES"
Fandom : KHReborn
Paring : ColoXLal  (ไม่อยากเชื่อ.....ว่าฟิคแรกสำหรับรีบอร์นจะเป็นคู่ปรกติ ColoXLal แหะ ^^;)
RATE : G

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

The world that I've already said "YES"


"จะมาด้วยกันไหม?"
.

.

.

.

"เจ๊"
เสียงเรียกปลุกคนจากภวังค์ให้ตื่นขึ้น  ดวงตาสีน้ำตาลตวัดกลับมองต้นเสียงที่ยิ้มหน้าระรื่นแก้มป่องเข้ามาหา
ใช่....แก้มป่อง ขาสั้น มือกุด หัวโต....หากคงทั้งสติปัญญาและฝีมือหมดจด
...อัลโกบาเลโน่...

"จ้องไม่เลิกเชียวนะเว้ยเฮ้ย  หลงเสน่ห์ความหล่อฉันจนละสายตาไม่ได้รึไงเจ๊" 

...เตี้ยม่อต่อยังงี้มันจะไปเหลือดีอะไร.....ได้แต่คิดค้านในใจเพราะขี้เกียจเถียง  ง่วง  ไม่อยากเสียอารมณ์  หากอาการนิ่งเฉยไม่ใช่วิสัยของรัล มิลจิ  สมิธ แอนด์ เวสสันในมือจึงได้ลั่นใส่ลูกศิษย์ปากมากเสียหนึ่งนัด  ก่อนจะถามต่ออย่างไม่คิดจะรอดูผลกระสุนเมื่อครู่  เพราะยังไงอีกฝ่ายก็หลบได้อยู่แล้ว

"เจออะไรดีๆมารึไงโคโลเนโร่" 

คนเพิ่งหลบกระสุนไปหยกๆกระโดดขึ้นมานั่งโซฟาตัวเดียวกับเธออย่างถือวิสาสะ  ยกมุมปาก  แทนแก้มป่องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวคิดว่ามีเสน่ห์  แต่คนมองเทียบได้คำเดียวว่าน่าหมั่นไส้
"ให้ทายสามครั้ง  รับรองเจ๊ทายไม่ถูกแน่ล่ะเว้ยเฮ้ย" 

"รีบอร์นกับวองโกเล่รุ่นที่สิบ ฉันต้องแถมสคัลให้อีกคนด้วยไหม"

"เฮ้ย  เจ๊รู้ได้ไง"  ดวงตาสีฟ้าทำเบิกโต  หากสำเนียงคนพูดไม่ได้บ่งบอกความตกใจจริงอย่างที่แสร้งว่า   ให้ร่างเล็ก(พอๆกันแต่เป็นผู้หญิง)กลอกตา  ก่อนจะหันมาด่า 

"ระเบิดกันลั่นเกาะ  จำศีลอยู่ฉันก็ตื่นได้"

"ก็รู้แล้วจะถามทำไมล่ะเว้ยเฮ้ย"

"ฉันถามเพราะอยากรู้ว่าสามคนนั่นมีอะไรดี  นายถึงอารมณ์ดี"  ไม่ต่อไปด้วยเพราะต่างรู้กันดี  ว่าปรกติเห็นรีบอร์นเมื่อไหร่คนข้างตัวมีแต่จะอารมณ์บูดหลังการฟาดปาก  ซึ่งครั้งนี้ก็คงไม่ต่าง  และถ้าจะมีอะไรสักอย่างเปลี่ยนมันก็ต้องเป็นเพราะ....  "นายซาวาดะ สึนะโยชินั่นเป็นยังไง?"

"เจ๊สนใจลูกศิษย์คนอื่นด้วยเหรอ?"

"ถ้านายลืม  ฉันเตือนให้ไหมว่าฉันเป็น CEDEF แล้วหมอนั่นเป็นว่าที่รุ่นที่สิบของวองโกเล่"  รัลตอบเสียงต่ำอย่างชักจะเซ็ง  หมอนี่จะตอบคำถามเธอสักคำถามได้ไหม.....

"ออ...ฉันลืมจริง"  ว่าพลางขาสั้นๆของอีกฝ่ายก็กระโดดไปยืนบนพื้น  ทำหน้าครุ่นคิดอย่างหาได้ยากนับไม่ถึงสามดีก่อนจะหันมายิ้มแฉ่ง   "แต่ก็ไม่เห็นแปลก  ก็ฉันเห็นปรกติเจ๊ว่างงงงงงงงงงงาน  เลยนึกว่าเขาไล่ออกมาโกฎิปีแล้วไง"

"โคโลเนโร่!!!"  ตะโกนเสร็จยังไม่ทันจะได้คว้าไรเฟิลมาฟาดให้สมใจ  เด็กเวรปากบอนก็เผ่นแผล่วหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

.

.

.

"โย่ะ เจ๊~~"  เสียงคุ้นหูกรอกมาตามสาย  ให้คนรับกลอกตาภายใต้แว่นแม้จะรู้ว่าไม่มีใครเห็น 

"โทรมาทำไม"

"คิดถึง"

คำตอบกลับที่เล่นเอาคนฟังชะงักกึกไปหลายวิ  แล้วเริ่มตัดสินใจว่าจะตัดสาย  หรือเขวี้ยงโทรศัพท์อัปมงคลนี่ทิ้งดี

"เฮ้ เฮ้  ล้อเล่นน่าเจ๊  อย่าเพิ่งขว้างโทรศัพท์ทิ้งนะเว้ยเฮ้ย  แค่ทางนี้จบศึกแล้ว  เลยอยากรู้ว่าทางนั้นเป็นยังไงบ้างน่ะ"

"ถ้าทางนั้นจบ  ทางนี้ก็จบ"  พูดไปก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเฮือก  ศึกชิงแหวนนรกคราวนี้ทำเอาเธอหัวหมุนเป็นบ้า "ว่าแต่บทสรุปเป็นไง"

"เจ้ารีบอร์นมันชนะแหะ"

"ไม่ใช่!" ถ้าแค่นั้นล่ะก็เธอรู้แล้ว  ลองวาเรียชนะสิ  อีกฝ่ายจะมีเวลามาเล่นลิ้นกันเธออย่างนี้ไหม

"งั้นก็...เจ้าซาวาดะมันฟาดแซนซัสแพ้ราบคาบ  ส่วนลูกศิษย์ฉันก็โชว์พาวสมแล้วที่มีอาจารย์ดี"  เสียงเจ้าตัวติดจะภูมิใจ  แต่คนฟังไม่ปลื้ม  เพราะไม่ใช่สิ่งที่อยากรู้  กำลังจะบ่น  แต่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

"และฉันสบายดี  ไม่ได้บาดเจ็บอะไร"

อันนี้ก็ไม่ได้อยากฟัง.....

ไม่ได้อยากฟัง....รึเปล่านะ

"ก็ดี"  ไม่รู้เหมือนกันว่าที่จริงตัวเองหมายถึงอะไรที่ว่าดี   แต่ไหนๆอะไรๆมันก็ออกมาดีหมดนั่นแหละ  เพราะฉะนั้นเธอคงเหมารวมได้

แล้วเหมือนจะอ่านใจเธอออก  ปลายสายถึงได้หัวเราะหึหึกรอกมาเบาๆ  หากไม่ทันจะด่าว่าหัวเราะทำไม  อีกฝ่ายก็ชิงพูดก่อน  "เจ๊จะกลับเมื่อไหร่ล่ะเว้ยเฮ้ย"

"ยังไม่รู้....คงต้องเคลียร์ที่นี่ให้เรียบร้อยก่อนถึงจะกลับได้"

"งั้นจะไปรับนะ...รัล"

"ไม่ต้อ....โคโลเนโร่!!!!!"  ปฏิเสธยังไม่ทันจบคำ  ก็อดจะตะโกนแหกปากใส่โทรศัพท์ที่ลูกศิษย์ตัวดีชิงตัดสายไปก่อนไม่ได้  แล้วต่อสิบเอาร้อย  ถึงเธอจะพยายามโทรกลับไปด่า  หมอนั่นไม่มีทางรับ  จนกว่าร่างเล็กๆในชุดลายทหารนั่นจะโผล่มาอยู่ตรงหน้า  ลากเธอกลับบ้าน 

"จะทำหน้ายักษ์ใส่โทรศัพท์  ก็อย่าหน้าแดงไปด้วยสิรัล  กลัวไม่รู้รึไงจ๊ะว่าใครโทรมา"

แล้วคราวนี้ไม่รู้ออริกาโน่จะล้ออะไรอีกบ้าง!!!

.

.

.

"เจ๊  ใกล้สวยเหมือนเดิมแล้วนะ" 

"ฉันไม่ได้สั่งให้พูด  บอกให้นอนพัก  นายจะลงไปนอนเองดีๆหรือต้องให้ฉันช่วยบังคับ"  ว่าไม่ว่าเปล่า  มือขวาของคนที่มือซ้ายถือผ้าชุบน้ำก็คว้า สมิธ แอนด์ เวสสันมาควงไว้

เธอรู้ดีว่าโคโลเนโร่หมายถึงอะไร  เวลาเกือบสิบปีที่ผ่านมา  ร่างของเธอโตขึ้น  ใกล้หลุดจากคำสาปเต็มทน  ขณะที่คนตรงหน้ายัง....เหมือนเดิม  กับวันนั้นที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

โคโลเนโร่ในร่างเด็กทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างว่าง่าย  เงียบไปพักใหญ่ขณะที่รัลโยนกระบอกโลหะสีเงินไว้บนโต๊ะ  แล้วหันมาใช้ขาเขี่ยเก้าอี้กลมมาตั้งข้างเตียง

"พรุ่งนี้ฉันจะไปหาไวเปอร์...หมอนั่นงี่เง่า..ต้องการคนช่วย" 

คำพูดที่คนฟังชะงักกึก  เหลือบมองร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง  ผ้าขนหนูสีขาวที่ตอนแรกตั้งใจพับอย่างดีถูกเขวี้ยงลงบนหน้าผากอีกฝ่ายอย่างลวกๆ

"เปลี่ยนอาชีพเป็นนักบุญแล้วรึไง"  ประชดเสียงต่ำ  หากอีกฝ่ายกลับส่งยิ้มมาให้  ยิ้มทั้งที่สภาพร่างกายที่อาบรังสีของนอน ทูรินิเซทเททรุดลงจนดูไม่ได้  ทั้งที่ความตายใกล้เข้ามาทุกขณะ  แต่ก็ยังฝืนทำเสียงร่าเริงให้เธอ

"เรื่องนี้เจ๊ห้ามฉันไม่ได้หรอกนะเว้ยเฮ้ย"  แม้น้ำเสียงจะเอ่ยทีเล่นทีจริง  หากดวงตาสีฟ้าของหมอนั่นกลับฉายแววเป็นประกาย

...ดวงตาแบบเดียวกับครั้งหนึ่งในอดีต  ที่บ่งบอกว่าเธอไม่สามารถห้ามคนตรงหน้าได้....

"ตามใจ"  รัลสะบัดหน้าหนี  เตรียมลุกขึ้นจากเก้าอี้  หากมือของเธอกลับถูกอีกฝ่ายรั้งไว้

"ฉันมีของอยากจะฝาก...."  น้ำเสียงนั้นสงบ  ไม่มีรอยหยอกล้ออีกแล้ว

"ไม่ต้องฝาก  เพราะฉันจะไปด้วย"

เหมือนคนตรงหน้าจะไม่เข้าใจคำพูดของเธออยู่พัก  หากเมื่อสมองมันซึมซับ  คนได้ฟังก็ตกใจจนต้องลุกขึ้นมา  

"ไม่ได้!!!" 

หากลำตัวยังไม่ทันตั้งฉากกับพื้น  หญิงสาวผู้ถือศักดิ์ตัวเองเป็นอาจารย์ก็บรรจงยกเท้าขวาขึ้นมายันเขาลงไปนอนติดเตียงเหมือนเดิมอีกรอบ

หลังจากแน่ใจว่าบาทาทั้งข้างหยุด'คนป่วย'เอาไว้กับที่ได้   รัลก็เลิกความคิดจะเอา สมิธ แอนด์ เวสสันมาเป็นทัพหนุน  หญิงสาวหันกลับไปมองร่างเล็กบนเตียง  เอ่ยต่อ  "ฉันจะไป  และเรื่องนี้นายห้ามฉันไม่ได้" 

โคโลเนโร่ตั้งท่าจะประท้วงว่าโดนลอกคำพูด  หากประโยคต่อมาของเธอดูเหมือนจะหยุดเจ้าตัวเล็กหัวทองเรื่องมากได้

"ที่สำคัญ  นายชวนฉันไปด้วยแล้ว"

ดวงตาสีฟ้าฉายแววประหลาดใจชัด  แล้วนี่ก็คงเป็นครั้งแรกจริงๆละมั้งที่เธอพูดอะไรที่คนตรงหน้าคาดไว้ก่อนไม่ได้  "ฉันชวนเจ๊ตอนไหน"   

"นานมาแล้ว"  คำตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  สงบเย็น  หากประกาศิตทรงอำนาจสมกับเป็นรัล มิลจิ ยิ่งกว่าครั้งใดๆ

"และฉันตอบตกลงไปแล้ว โคโลเนโร่ เพราะฉะนั้น  ไม่มีที่ไหนที่นายจะไปแล้วฉันจะไปไม่ได้!!!"

...แม้ที่นั่นจะเป็นนรกก็ตาม....

.

.

.

.

........

.............................

เปลือกตากระพริบถี่  ไล่ความชื้นที่เกาะปลายหางตา

....ดูท่าเธอจะเผลอหลับไปนาน...ถึงได้ฝันอะไรงี่เง่า.....

หญิงสาวพยายามขยับตัวลุก  หากความเจ็บปวดกลับแล่นไปทั่วร่าง  เรี่ยวแรงที่เคยคิดว่ามีถูกสูบหายไปหมด  ให้เหลือเพียงทำได้แต่ประคองร่างทั้งร่างให้ยังหอบหายใจ  กับแค่นหัวเราะให้ตัวเอง

ร่างนี้ใกล้ชำรุดเต็มทน....

หากแม้มันจะเป็นเครื่องจักรขึ้นสนิมผุพัง  มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เธอมีอยู่  และเธอต้องรักษาไว้ให้ดีที่สุด  เพื่อใช้บุกรังมิลฟีโอเล่ในอีกสองวันข้างหน้า

ดวงตาสีน้ำตาลกลอกไปรอบห้องพักที่สว่างชัดด้วยแสงจากหลอดไฟนีออน  แม้จะเกลียดการปล่อยให้หัวสมองว่างล่องลอยเรื่อยเปื่อย  หากในความเงียบสงัด  เธอเองก็อดจะคิดถึงมันไม่ได้

ภาพเดียวกัน  ฉากเดียวกันกับที่เห็นในความฝันเมื่อครู่.....

ต่างกันตรงที่คนที่นอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่โคโลเนโร่.....

และไม่เคยมีโคโลเนโร่....

เธอไม่เจอหมอนั่นมานานเท่าไหร่แล้วนะ....

ดวงตาสีเข้มซ่อนตัวเองหลังเปลือกตาอีกครั้ง  หากเมื่อพยายามลบภาพที่สอดคล้องกับความฝัน  ความจำกลับซ้ำเติมด้วยอดีตที่ยังคงแจ่มชัดเสมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวันวาน 

"จะมาด้วยกันไหม?"  น้ำเสียงจริงจังจากคนขี้เล่น  ทั้งๆที่รู้ว่าคนตรงหน้าหวังอะไรกับคำถามนี้.....ฝากอะไรไว้บ้าง...แต่เธอยัง......

"คะ..ใครจะไปกับนายกัน"

กี่ครั้งแล้วนะที่เธอต้องเกลียดตัวเองตอนนั้น  กี่ครั้งแล้วที่เห็นภาพตัวเองที่ยื่นมือออกไปหาแผ่นหลังที่เล็กพอๆกันนั่น 

มันสายเกินไป....

ถ้าเพียงแต่เธอเปลี่ยนอดีตได้....

ขอบตาร้อนผ่าวอีกแล้ว  หากนอกจากนั้น  เธอรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้น  เสียงหายใจหอบถี่ผสานกับเสียงหัวใจรัวเร็ว  กระชั้นควบคุมไม่ได้  ราวกับไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง....

ทรมาน.....

".....รัล...."  เสียงทุ้มที่ชวนให้คิดถึงดังผะแผ่วที่ข้างหู  เรียกเป็นชื่อเธอ

"สู้พอแล้ว  เหนื่อยมากแล้ว  พักเถอะนะ"    สัมผัสของมืออบอุ่นแนบที่แก้ม  แผ่วเบา  นุ่มนวล   อย่างที่มีคนเดียวที่กล้าถือดีทำได้....

...โคโลเนโร่.....

ภาพที่ลอดผ่านม่านน้ำตารางเลือนไม่ใช่ภาพของอัลโกบาเลโน่แก้มยุ้ยที่เธอชอบปรามาส  แต่เส้นผมสีทองนุ่มสลวยนั้นล้อมกรอบใบหน้าที่แทบจะลืมเลือนไปจากความทรงจำ  ใบหน้าของลูกศิษย์  อย่างที่เจอกันในครั้งแรก  ลูกศิษย์....ที่เธอเคยตราไว้ว่าไม่มีทางได้ดีไปได้ 

"จะมาด้วยกันไหม?"

โคโลเนโร่มารับเธอแล้ว......

ความทรมานค่อยๆลดลงตามความหนาแน่นของหมอกสีเทาที่มากขึ้น  ภาพตรงหน้ากระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ  ชายหนุ่มในชุดทหารแย้มรอยยิ้มกวน  ไม่ได้หันหลังอีกแล้ว  มือคู่นั้นที่เธอเคยปัดมันออก  บัดนี้ยื่นมาให้เธออีกครั้ง..... 

คราวนี้.......

แขนขวาเหยียดยก  มือเรียวยื่นออกไป.....ใกล้  แค่นี้เอง.....

หากน้ำหนักบางอย่างกลับเด่นชัดในอุ้งมืออีกข้าง  หนัก  ร้อน  จนเธอต้องถอนสายตาจากคนตรงหน้าลงมามอง..... 

กล่อง.....ของโคโลเนโร่

.....ก็คง...มีชีวิตอยู่ล่ะนะ......

"ไม่!!"

เสียงของตัวเองที่กรีดร้องเรียกสติให้กลับคืน  กระชากความเจ็บปวดที่เลือนหายให้กลับมายังร่างอีกครั้ง 

....เช่นเดียวกับภาพลวงตาจากหมอกของตัวเอง........

.

จนกว่าจะทำลายมิลฟีโอเล่ได้หมด  จนกว่าจะได้ฆ่าคนที่ทำร้ายนายด้วยมือคู่นี้  ฉันจะยังตายไม่ได้

เพราะฉะนั้นขอโทษอีกครั้ง.....โคโลเนโร่.....

แต่พอเรื่องทุกอย่างจบลง   นายจะช่วยถามฉันใหม่อีกครั้งได้ไหม......

คราวนี้....แน่นอน

Because this is the world, that I've already said "NO"

-FIN-
(รู้นะว่ารอคำนี้อยู่ ^^;a)

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Author's note : (ไม่ได้เขียนคำนี้มานานมากแล้ว)
อยากที่บอกไว้ตอน pairing ไม่คิดว่าฟิคเรื่องแรกในรีบอร์น จะกลายเป็นคู่นี้  ตอนแรกคิดว่าคงเป็น D18 ^^;a หรือ 6927 และทั้งที่เมื่อวานโวยวายกับหลีกับดอส  อยากแต่งฟิค XS อยู่แท้ๆ  แต่วันนี้กลับคลอด ColXLal มาเฉย.... 
นับว่าคู่เฮียเจ๊แกมาแรงจริง....
ไม่มีอะไรจะพูดมาก  กลัวเบนซ์ฆ่าฐานไม่ปั่นโดฯ  เอาเป็นว่าใครอ่านมาถึงบรรทัดนี้  ไอหมาใคร่ขอความกรุณาคอมเมนต์สักเล็กน้อย  ไม่ได้เขียนฟิคมาโกฐิปีแล้ว  แยกแยะเองไม่ได้  อย่างน้อยแค่ว่า  ไอที่อ่านข้างบนรู้เรื่องไหมก็ยังดี ^^;a

สุดท้ายนี้  ขอให้เจ๊รัลมีความสุขในวันเกิด  ขอให้อดีตเปลี่ยน  เอาคนหล่อกลับคืนมาคู่กับสาวสวยให้ชื่นมื่นมวลประชา (ไม่วายขอไว้สักคู่ได้ไหมค่ะ  'จารย์อามาโนะ  service สาววายอย่างเดียวเลยเรอะ!!!!)

และสุดท้าย(กว่า) D18 จงเจริญ~~~~เยส!!!