++มุมมืดของหมาเอ++

((เดี๋ยวมาอีดิตเพิ่มครับ ตอนนี้ง่วง ยอมแพ้~))

พูดถึงงาน kokoro นิดหน่อย รอบนี้งานคนไม่มากเหมือนครั้งก่อน น้อยกว่าที่คาด สงสัยเป็นเพราะช่วงงานโดฯมันติดๆกันมากไปแล้ว ^^; ในฐานะคนเดินงานขอบอกว่าสบายดีจัง (เผอิญชอบวิ่ง(??)ในที่โล่งไม่พบปะฝูงชน) ส่วนในฐานะคนขายโดฯแอบมองว่าคนน้อยไปนิดหน่อย (แต่ก็สบายดี....สรุปว่าก็โอเคล่ะน่า)

ไหนๆก็ไหนๆ ขอคอมเมนท์โดหน่อยคร้าบบบบบบบบบบบ

:EXE fanbook:
EXPirational มหาสงครามเดนตายถล่มจักรวาล

TUTOR by A.A the wolf

.

.

.

ส่วนเรื่องข้างล่างนี้....เป็นอาการเพ้อ...ใครขี้เกียจฟัง กำลังอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดง่าย อย่าอ่านเลยครับ ไม่ดีต่อสุขภาพจิต ใครไม่สนิทกัน อ่านก็อาจจะไม่เข้าใจ ทั้งนี้เตือนด้วยความหวังดี..จากคนที่มีอะไรอยากพูดให้ใครสักคนฟัง...

การทำโดฯรอบนี้...ขอสารภาพว่าเป็นโดฯที่ทำด้วยความตั้งใจมากที่สุด ไม่ใช่ว่าโดฯก่อนหน้าจะไม่ตั้งใจนะฮะ หากโดฯเล่มนี้ทำด้วยอารมณ์พีคสูงสุดพอดี เรียกได้ว่ากำลังบ้าจนไม่รู้จะระบายออกอย่างไร เพราะทั้งไซโคตัวเองและโดนทั่นทริปเปิ้ล(รวมทั่นมิดไนท์ด้วย)ร่วมกันมาไซโคจนถอนตัวไม่ขึ้น บวกกับความสัตย์จริงบางอย่างที่เพิ่งจะหาให้กับตัวเองได้...

ใครที่เคยผ่านตางานอื่นของหมา...(ใกล้สุดก็งานโดดีเกรย์นี่แหละฮะ)อาจจะพอมีใครสังเกตได้บ้างว่าเส้นของโดฯเปลี่ยนไป (มากทีเดียว)

ข้าเจ้าเคยเดินฮะ เดินไปในทางสลัวๆ มืดๆครึ้มๆจึงคลำไปตามทาง เงาของคนหลายคนเดินไปข้างหน้า บางคนไปอย่างมั่นใจ บางคนก็ล้มลุกคลุกคลาน เร็วช้าต่างกันโดยไม่มีใครสามารถช่วยใคร

ทางแห่งนั้นทั้งคดเคี้ยวและแตกแขนงไปมา เพื่อหาทางออกก็ต้องพยายามมองหาแสงที่มันสว่าง ทางไหนที่แสงจ้าจนแสบตา ข้าเจ้าก็เดินตามไปทางนั้น ...

แต่ท่านทั้งหลายฮะ นั่นไม่ถูกต้องหรอกฮะ แสงที่ดีไม่ควรจะจ้าจนเกินไป แสงที่ดีสำหรับดวงตาของคนอื่น อาจะทำร้ายดวงตาของเราก็ได้ ข้าเจ้าเดินตามแสง ยิ่งเดินก็ยิ่งหลง เพราะมองทางข้างหน้าไม่เห็น...ทุกอย่างยังพร่าเลือน

หลังจากอ่าน EXE ข้าเจ้าเห็นทางอีกทาง....

ทางที่แสงไม่ได้เจิดจ้า อาจไม่ได้รับความนิยมจากใครๆ แต่เป็นอีกครั้งที่ข้าเจ้ามองเห็นทางข้างหน้า มองเห็นตัวเอง..

เราก็เป็นเราไม่ใช่หรือ โลกนี้มีบางสิ่งที่เหมาะกับเราไม่ใช่หรือ อาจไม่ดีสำหรับคนอื่น แต่มันดีสำหรับเราแล้วมิใช่หรือ.....

ข้าเจ้าเดินตามแสงนวลไปตามทาง ก้าวช้าๆ เพราะขาที่ได้มามันสั้น หากก้าวแต่ละก้าว ข้าเจ้าไปด้วยความมั่นใจ......

สักวัน คงถึงที่หมายในแบบของตัวเอง...

หมาหลงทางอยู่นานฮะ นานพอจะเรียกได้ว่าเป็นเรื่องเปลืองเวลา ฝึกวาดเส้นโน้นเส้นนี้อยู่มากมาย ทำตามแบบอาจารย์ที่ชอบ พยายามปรับเส้นจากมือตัวเองไปเป็นเส้นอื่นที่คิดว่าสวยกว่า...

มันไม่มีประโยชน์ ไม่ได้อะไรกลับคืนมา มือข้าเจ้าไม่ใช่มือของใคร ใช้งานก็ได้ต่างกัน...

หากนั่นไม่ได้หมายความว่ามือของข้าเจ้าใช้งานไม่ได้....

มือนี้สร้างได้แค่บางอย่าง อาจไม่ดีเท่าคนอื่นหวัง แต่บางอย่างนั้นอาจจะดีก็ได้

ข้าเจ้าเลือกทางแล้วครับ หลังจากหลงทางมานาน....

ขอบคุณ...

ทั่นมิดไนท์ (คุณภานุวัฒน์) สำหรับ EXE .....เพราะมันเป็นจุดเริ่มของการเปลี่ยนครั้งใหญ่สำหรับข้าเจ้าแล้ว

ญาติผู้พี่ทั้งสองของหมาที่วาง EXE ไว้ที่บ้าน...จึงได้ไปหยิบมาอ่าน และทำให้รู้จักการ์ตูนเรื่องนี้

zeda สำหรับการให้กำลังใจ...ขอบคุณแกที่เมื่อตอนชั้นกำลังตัดสินใจเดินไปอีกทาง แกช่วยมาบอกว่า...มันใช้ได้ แกจะรู้ไหมนี่ว่ามันมีค่าแค่ไหน...

fiar กับ sadoz ที่บุกป่าฝ่าดงมาด้วยกัน ไม่มีพวกแกอยู่ด้วย ชั้นก็ไม่เป็นชั้นวันนี้

พี่ทริส กับ พี่ส้ม และพลพรรคเดนตาย ที่คอยอยู่คุยกันเสมอจากเมื่อวาน วันนี้...และวันต่อๆไป

ขอบคุณทุกคนจริงๆ

(เพิ่งย้อนกลับไปอ่าน...ว่ามันเครียดจัง=[]=)