++มุมมืดของหมาเอ++

เอนทรีนี้มีหลายพาร์ท ใครอยากอ่านพาร์ทไหนก็อ่านแล้วกัน ขอบอกว่า "ห้ามข้ามพาร์ทแรก" ก็พอ....

PART I :Please, give me some comment's na >o<

โดฯไรฟร่ะ ห่วยบรรลัย งี่เง่า อ่านไม่รู้เรื่องวาดไม่สวย เรื่องไม่ดี ตอนฮาไม่ฮา ตอนซึ้งไม่ได้อารมณ์ มุกไม่เก็ท บลา~~~

ข้างบนเป็นตัวอย่างการเมนท์ จะบอกว่าเมนท์อะไรก็ได้ จะด่าขนาดไหนก็ได้ แต่ได้โปรด ขอฟีดแบ๊ก...ขอเมนท์หน่อยเต๊อะ ฮืออออออออออ

นั่งจิ้มพื้น บู้ๆ -3- รอเมนท์คนอ่านใจดี.....

PART II : ช่วงบ่น

งืม ตอนนี้เป็นช่วงขาลงของชีวิต ((อายุแค่นี้มีขาลงแล้ว ฮะๆๆ))

ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้แต่งฟิคในช่วงที่ฟิลมันอยากแต่งหรือไงไม่รู้ บัดนี้มันเลยเจอปัญหา....ตรูแต่งไม่ออกเฟร้ย อ้ากกกกกกกกกกกกก

พลอตในหัวที่ตอนทำโดฯมันผุดเอาผุดเอา ตอนนี้ก็หายไปทั้งตัวเลย ปรกติเราเป็นคนจิ้นหลอนทั้งวันเมื่อว่างอะนะ พลอตมันจะโผล่ถ้าไม่มีอะไรทำ...((ที่จริงตอนไม่ว่างอาจจะโผล่มากกว่า แต่ไม่นับเพราะใช้ไม่ได้...)) ไอ้ที่เคยเห็นกันมาก็เกิดเพราะความหลอนส่วนบุคคลนี่แหละ....

แต่ตอนนี้.....ภาพที่จิ้นได้มีแต่สีขาวโพลน...

O_o
((ช็อคอ่ะสิตัว))

ทำไมถึงช็อคมากมายนะเหรอ..
1.พลอตมากมายที่ตรูเคยคิด อ้ากกกกก หายไปไหนหมด ไมกระเด็นออกจากสมองแล้วลาลับฟร่ะ
2. .ทำไมมันเป็นสีขาวฟร่ะ ฮือออออออ ((ถึงคิดไรไม่ออก มันต้องเป็นสีดำทะมึนแทนเดะ ไหงเป็นสีขาว อ้ากกกกกกกกกกกกก ม่ายยยยยยยยยยย))

ถ้าจิ้นเราออกสีขาวๆมันจะแต่งฟิคหลอนไม่ได้ อยากได้ฟิลหลอนๆ ใครทำหมาให้หลอนที ฮือออออ ((นอนเผละตายหน้าคอม))

PART III : ช่วงบ้า

ขอกรี๊ดอับขอกรี๊ด....

ตอนนี้กะลังบ้าการ์ตูน4 เรื่องอยู่มากมาย

1.ICE-COLD DEMON'S TALE
ใครอ่านเอนทรีเก่าๆคงเข้าใจความบ้าอ่ะนะ ก็บอกแล้วว่าเป็น shonen-ai ที่ได้ใจมากมาย ชอบสุดๆขึ้นทำเนียบอันดับหนึ่งในตอนนี้ อ้ากกกกกกกก ราตรีของข้า......

2. LOVELESS
เรื่องนี้ได้มาบ้าเพราะพึ่งใบบุญเฟียร์อีกแล้ว (ไอซ์โคลด์ก็ของมัน ^^;) มันเอาอนิเมะมาให้ชม เป็นอนิเมะที่งาม-ง้าม-งาม ได้ใจมากคะจอร์จ โซบิเท่ห์มาก หนูริทสึกะได้ใจต่อมโชมากเช่นกัน หุหุหุ เนื้อเรื่องยังแอบงงนิดหน่อย แต่ละลายเพราะความงาม เพลงประกอบก็ไพเราะเพราะพริ้งมาก (ตอนนี้กะลังพยายามท่องอยู่...เหอเหอเหอ)
ป.ล รู้สึกที่ขึ้นทำเนียบมา 2 อันนี่จะเป็น shonen-ai ทั้งหมด ฮะๆ ช่วงนี้แอบอัพสกิลบ้าวายน่ะ ทำไมน่ะเหรอ...ต้นเหตุมาจากฟิคพี่ส้มใน absolute X [lxl minibook] แหละ หุหุหุ

3.SAIYUKI
อันนี้คนคงสงสัยว่าจะบ้าช่วงนี้ได้ไง คือไม่ใช่อะไรหรอก เราได้ดูอนิเมะทาง AXN แม้จะช้ำใจที่ซันโซกลายเป็นพระถังไปก็เหอะ (อยากไปตบหัวคนแปลให้สลบตาย แต่ทำไงได้ แปลเองไม่เป็น ใช้วิธีฟังชื่อภาษาญี่ปุ่นเอาละกัน...ว่าแต่..เสียงพากษ์โกะคูเถื่อนจัง...)แต่อนิเมะมันวายมากกว่า manga [comic] จมเลย วะฮะๆๆ

4. รักอลวนคนชื่อโหล
เพิ่งออกเล่ม 11 มาหมาดๆ ไอ้ที่บ้าอยู่แล้วก็เลยยิ่งบ้าเข้าไปใหญ่ เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวในตอนนี้ที่บ้าแต่ไม่วาย ฮะๆๆ ((แน่ใจเรอะ....)) เป็นการ์ตูนผู้หญิงที่ได้ใจหมาสุดๆ เพราะตัวละครแปลกประหลาดดีมาก มีสไตล์ที่สุดยอดคือปรกติเราจะแอบเซ็งสาวๆในเรื่องแต่เรื่องนี้เราชอบงะ ไม่มีตัวละครตัวไหนที่เราเกลียดเลยด้วย ขอยกธงเชียร์เรื่องนี้อีกเรื่องสำหรับใครที่ยังไม่ได้อ่าน หุหุหุ

ใครบ้าเหมือนเราก็มารวมกันบ้าได้นะตัวส่วนใครใจบุญ อยากเควสฟิคไอซ์โคลด์อ่ะ ( แอบไปลวง arthy ได้มาคนแล้ว แต่อยากได้อีก หุหุหุ)

PART IV : โปะของแถม

เป็นออริจินั่ลที่ทำส่งพี่พีช งืมๆ ที่จริงรูปนี้เป็นรูปเล็ก วาดเล่นข้างๆรูปจริง แต่รูปใหญ่ยังไม่ได้ปรับเลยเอามาลงแค่นี้ก่อน....คนผู้นี้มีชื่อว่า เฟสคุง [fate] อับ เราแอบแต่งเป็นเรื่องเป็นราวเลยแหละ (ในหัวอ่ะนะ) แหะๆ พูดง่ายๆก็คือ เฟสคุงนี้ขึ้นทำเนียบ อุเกะ ล่ะ ส่วนเมะเป็นชายผมยาวชื่อ เทลคุง [tale] อับ ((ยังไม่แสกนไว้คราวหน้าจะโปะให้ดู แม้คนดูจะไม่อยากดูก็ตาม หุหุหุ))

PART V : (เกือบลืมไปแล้วเลยมาโปะท้ายๆ)กว่าจะมาเป็น lxl minibook

กว่าจะออกเป็นโดฯหนึ่งเล่มนะเหรอ....

อย่างแรกเลย....ตาเหลือกอ่ะจิ....

คุยกันตอนแรกอย่างลัลล้ากับอีก 3 คนผู้ร่วมชะตากรรม เฟียร์มันก็กำหนดเส้นตายผลงานแรกสุดคือวันที่ 1 พ.ค....
แล้วเป็นไงน่ะเหรอ วันที่ 15 พ.ค ยังมานั่งถ่างตาทำงานกันอยู่บ้านซาดอสอยู่เล้ย (เข้าใจว่า 16 ไปโรงพิมพ์ แต่ 15 ยังมานั่งโปะสกรีน ใส่บทพูด) อันนี้ไม่มีข้อแก้ตัว เพราะแต่ละคนอู้ไป ชิวไปเองนั่นแหละ กรรมตามสนอง อ้ากกกกกกกกกก ( ได้นอนตอน 7 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เหอเหอเหอ)

16 พ.ค ไปโรงพิมพ์กัน ตอนแรกหมาก็ขอสารภาพว่า "ฝันเฟื่อง" ไปเองว่าจะได้กลับออกมาประมาณ 4-5 โมงเย็น แล้วจะจับรถทัวร์กลับบ้าน.....

และก็นั่นแหละ 3 ทุ่มก็ยังทำหน้าเหงือกแห้งหน้าจอคอมของโรงพิมพ์ ^^; (เพราะเราไปจัดไฟล์กันที่นั่นเกือบหมด มันเลยช้า แล้วหมาก็ชักลืมๆวิธีการจัดหน้าไปแล้วด้วย กว่าจะจัดเสร็จมันเลยแอบนานน้านนาน....)

สรุปก็ไปเอวังด้วยการที่หมาเอไปค้างบ้านซาดอสอีกวัน....((รบกวนแกจริงๆงะ โทดก้าบบบบบบบ))

แต่ถึงแม้จะเหนื่อยหนัก แทบหมดแรงหมดลม พอทำงานเส็ดแทบจะตะโกนลั่นฟ้าว่า "ตรูรอดแล้วๆ" ก็เถอะ แต่การทำหนังสือมันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีแล้วก็สนุกมากจริงๆ

แล้วก็ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สนับสนุนมา ณ ทีนี้ด้วยอับ

PART VI : หมาเอเอ๊ไปงานรับน้อง...

คำนิยามของงานรับน้อง.....คือ...

เหนื่อยโค-ตร

ที่จริงมันก็ยังไม่ใช่รับน้องหรอกนะ เขาเรียกว่าประชุมเชียร์น่ะ คือพี่ๆเขาจะสอนร้องเพลงคณะ เพลงมหาลัยอะไรทำนองนั้นแหละ.....

และมันก็ไม่ใช่อาการเหนื่อยเพราะหมาเอแหกปากแผดเสียงโทรโข่งมากไปใดๆหรอก....แต่มันเหนื่อยเพราะ...

ต้อง ยืน อ่ะเดะ

อ๊ะ....อย่าเหล่มองหมาด้วยสายตาสมเพชแล้วคิดว่า แค่ยืนเฉยๆนี่ทำไม่ได้ต้องถึงขั้นเหนื่อยเลยเหรอฟร่ะ อย่าลืมสิว่าหมาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อยืนตรง ปรกติเราก็เป็นพวกแอบไฮเปอร์อยู่แล้ว ไอ้อาการระเบียบเรียบร้อยขอบอกว่าเป็นการทรมานอย่างนึงเลย ฮืออ แล้วจะบอกว่า...นี่เป็นการยืนแบบ ท.ทหารอดทนนานหลายชั่วโมงเลยนะตัว...เมื่อยจนขาแข็ง แข็งไปแข็งมาจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะกลายสภาพจากหมาเป็นต้นไม้ไปเรียบร้อยแล้ว แถมพี่ว้ากยังให้ลุกนั่งอีก (มาดว่ามันเป็นประเพณีประจำคณะ คือต้องลุกนั่งเป็นเท่ารุ่น...เรารุ่น 41 ไง ก็โดน 41 ครั้งบ้าง 82 บ้าง 123 บ้างตามแต่อารมณ์พี่ๆที่แสนจะใจดี๊ใจดี) ...วันแรกปาไปกว่า 3-4 ร้อยทีได้ละมั้ง....กลับบ้านก็นั่งแหง็ก ด้วยสาเหตุว่าลุกไม่ขึ้นเพราะปวดขานั่นแหละ.....

อย่างไรก็ตามพี่ว้าก ว้ากได้สุดยอดมาก จะว่าโหดก็ใช่...ก็โหดดีอยู่หรอก แต่อารมณ์ว่าพี่แกเล่นเซอร์ราวด์ซะรอบทิศจนฟังไม่รู้เรื่องเพราะเสียงพี่แกตีกันเอง เราเลยแทบจะกัดลิ้นตาย....ทำไมน่ะเหรอ....ก็เพราะขำอ่ะเดะ

หลังจากยืนทำหน้าโง่ในห้องมืด (เพราะปิดไฟ) เราก็หันมานั่งทำตาปริบๆก่อนถกกับเพื่อน(ที่เพิ่งจะได้รู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงนั่นแหละ) ข้างๆ หลังจากพี่แกออกจากห้องประชุมเชียร์ไป...ว่าพี่แกไปขุดเอาเสียงมาแผดแปดหลอดจากไหน มันน่าจะเกินความสามารถที่ลำคอคนจะปล่อยให้ผ่านออกมาได้แล้ว ((แล้วสงสัยว่าข้างนอกจะมีมะนาวให้รึเปล่านะ....เหอเหอเหอ)

วันสุดท้าย(จันทร์ที่เพิ่งผ่านมา) มีสอบเอารุ่นพี่ๆปีสูง (คงเป็นปี 5)โหดได้ใจมากคะจอร์จ เราก็ยืนมองแล้วมองอีก รอบแรกสอบรุ่นไม่ผ่าน....พี่แกก็บ่น(คำนิยามที่ถูกต้องกว่าคือ...ด่า) ตัดพี่ตัดน้องกัน เราก็ยืนทำหน้าเฉยๆอยู่หรอก แต่ในใจน่ะขำจะตายอยู่แล้ว ((ซะงั้นนะหมา...)) ก็รู้อยู่ละน่าว่าจัดฉาก แต่มันสุดแสนจะสมจริง เหอเหอเหอ...มีเพื่อนข้างๆที่ร้องไห้ด้วย แล้วสุดท้ายเราก็ตามน้ำเขาไปจนจบพิธีการว้ากรับน้องนั่นแหละ หุหุหุ....

แล้วก็ได้ข้อสรุปตอนหลังว่า พี่ๆว้ากเป็นพวก(โค-ตร)บ้ากันหมดเลย....

หลังจากจบงานเราก็ไปลัลล้ากับพี่ๆสายรหัสเรา หุหุ สายรหัส 104 คะ มากันตั้งแต่พี่ปี 2 ถึงพี่ปี 5 (พี่ปี 6 อยู่บุรีรัมย์โน่นเลยมาบ่ได้) ทุกคนน่ารักมากกกกกกกกกกกกก

งืมๆ ฟังหมาโม้แบบไม่ค่อยรู้เรื่องมานานคงจะเบื่อกันแล้วสินะ งั้นก็พอแค่นี้ละกัน เจอกันใหม่อัพบลอกคราวหน้า เมื่อหมามีอะไรอยากพูด.....